Tuhaf ama Tıpıtıp

Siz hiç başka biri tarafından sevildiği için birini sevmekten çekindiniz mi? Sevgiye bu kadar susayan varlıklar olduğumuz, insan ne kadar sevilse o kadar sevinir, kendimizden bildiğimiz halde bu ne acayipliktir, değil mi?

 Birini seversek sahiplenirce sevmelerimiz değil mi bu semptomu oluşturan? Seni seviyorum. Sen benimsin. Seni başkası sevemez. Seni seviyor. Sen onunsun. Seni sevemem.

 Başkalarınının içine girmedim, bilmem. Bu yüzden bundan sonrasını 'biz' değil, 'ben' olarak devam ettireceğim. Kendinden bir parça bulan, insana yalnız olmadığını faketmenin getirdiği o gül reçeli kıvamındaki gevşeme hissinin tadını ala ala keyfini sürebilir.

 Bana garip gelen, yani dikkatimi cezbeden şey bu olayı romantik sevgi, halk deyimi ile 'aşk'tan ziyade genel anlamda sevginin farklı şekillerinde yaşadığımı farkettim—az önce. Anneme sarılanlar bol olduğu için kalkıp sarılmıyorum ona özgürce mesela, iyi mi? Benim annem değil de kardeşlerimin annesi, yeğenlerimin anneannesi bir hanım sanki annem. Bu nedir, nasıl bir saçmalıktır—şoklardayım! Biraz daha yoklasam daha kimbilir sırf bu absürd sebepten dolayı kimleri sevmekten kendimi alıkoyduğumu bulacağım!

 Güne hayatıma yeni eklenmiş bir anlamla başlıyorum (teşekkür ederim Allahım): ''Sev kardeşim,'' alabildiğince sev, ve göster sevgini. Herkes kendi sevgisinden sorumludur, unutma. İstediğine ver sevgini. İstediğin için ver. Ama salıver: geri isteme, karşılık bekleme, KORKMA!
 

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !