''...Sultanlık imiş''



 

     Bekarlığa alıştıkça insan,içinden çıkası gelmiyormuş meğer. Müzminliği buradan geliyormuş bekarlığın. Olgunluğun verdiği bireyselleşme, ve onun verdiği seçim ve hareket özgürlüğü insanda kök saldıkça biriyle birleşik hareket etme düşüncesi sevimsizleşiyor, vıcıklaşıyormuş. Başkalarının başkaları ile uğraşma uğraşları arasında kendilerinden vazgeçişlerini görmek insana tüm bunların zahmete değerliğini sorgulatmazsa—zahmete değer olduğuna bir şekilde inanabilmişse—bile sevimli gelmekten çıkıyormuş. Söylene söylene örselenmiş olsa bile gerçekten sürprizlerle dolu olan hayattan benim payıma bu duyguları yaşamanın çıkacağını hiç bilmezdim. ''Müzmin bekar'' deyince zihinde çizilen erkek portresi yerini yavaş yavaş benim bu konuma iyice alışıp yerleşmiş, konforunda zevk-ü sefa yapan fotoğrafıma bırakıyor! Ben müzmine bekar hanım sultan olma fikrine iyiden iyiye ısınıyorum. Hayatıma el koyuyorum, sorumluluğunu üzerime alıyorum.


Not: Foto kaynak bilinmiyor.
 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !