Küskün Hapşırık

 

     Birini bizi sevme sürecinde özgür bırakmak ve pasif kalmak arasında bir bağ var mıdır? Sıkmadan, bizi diledikleri gibi sevmeleri için özgür bıraktığımız insanlar bunu böyle algılıyorlar mı, yoksa bize verecekleri sevginin pek umurumuzda olmadığı izlenimini mi ediniyorlar? Hayatlarına karışmayıp, soru sormamamız onlar tarafından saygı belirtisi olarak biliniyor mu; yoksa ilgisizlik olarak mı algılıyorlar bunu? Sıkboğaz etmeyelim, onlar dilediklerini paylaşsın şeklindeki yaklaşımımız bir zaman sonra hayatlarında gelişen önemli olaylardan haberdar olmamamızla sonuçlandığında kendimizi hayatlarından uzaklaştırılmış hissetmeyecek miyiz? İçerlemeyecek miyiz? Yine de temel özgür bırakma kuralı çerçevesinde ilerleyip bihaberliğimizin hesabını onlara sormadığımızda kendimizi pasif, pudralı bir pus içinde hissetmeyecekmiyiz? Küskün bir hapşırık ele vermeyecek mi bizi?


 

Foto: Tim Walker

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !